Regarding the Stillness, presented in the group exhibition Rabbit Cake (Shamis Gallery)
Grief, in human experience, is not a singular moment; it is a climate into which one suddenly finds oneself thrown, before possessing a language or a clear will with which to articulate it. This climate, like a boundless sea, sinks into silence and then returns with force—waves that neither warn nor ask permission; they simply arrive, arriving without consent…
In this body of work, the nameless rhythm of grief is rendered visible: a rhythm in which turbulence and stillness, contraction and expansion, loss and the desire to go on living coexist simultaneously.
The expansive image of the sea represents the first layer of the experience of grief: a surface that appears uniform and calm from a distance, yet in whose depths dense forces of doubt, fear, hope, and denial are constantly in motion. The waves function as a metaphor for psychic movement—a movement that flows within the individual, beyond their will. Grief, like the sea, is not repeatable; each wave is a new form of living with absence.
On the right, two smaller frames enter this vast landscape—frames that are deliberately small and constrained. These sections gesture toward the “work of grief”: the less visible aspect of mourning that is neither grand nor spectacular, yet constitutes the core of the process of psychic reconstruction. These frames depict moments of contact with reality, with the body, and with a small, repetitive action: a simple gesture that emerges from the quietest moments of mourning. Here, the body becomes the site of work—a place where, through touch, repetition, making, or even striking, one gradually fashions a new narrative in order to continue.
The difference in scale between the vastness of the sea and the limitation of these frames reveals that grief is always experienced on two levels at once: a large, dark, deep, and perhaps uncontrollable level of emotion; and a small, slow, bodily level of actions through which one carries the day into the night. There is nothing heroic in either, yet both are necessary. The distance between these two levels is precisely the distance in which life becomes possible again.
Grief is not merely a negative or painful experience; it is a mode of understanding the formation and reconstruction of the self. Like waves, grief not only destroys but also contains within itself the possibility of building. What we see in this image is an attempt to represent how the onslaught of emotional waves intersects with the slow rhythm of reconstruction in the body and in action—and how, within this in-between state, between turmoil and the quiet details of everyday life, one reconnects with the world. It is as though we are invited to experience distance: the distance between waves, between frames, between loss and reconstruction. Within this distance, there are moments of silence in which grief becomes something tangible, intelligible, and even bearable. Art here is not meant to explain grief, but to hold it—to create a vessel in which one can face the waves without collapsing beneath them.
Ultimately, this work is a search for a form through which absence can be made visible: an attempt to translate something that has neither an end nor a definitive name. In this series, grief is neither narrative nor memory; it is a movement between two images—the image of the interior and the image of action, between what collapses and what is built again.
Mina Tavakkoli
درباره «قرار»؛ ارائه شده در نمایشگاه گروهی «کیک خرگوش»، گالری شمیس
سوگ، در تجربهی انسانی، لحظهای منفرد نیست؛ اقلیمیست که انسان ناگهان خود را در آن مییابد، پیش از آنکه زبان یا أرادهای روشن برای بیانش داشته باشد. این اقلیم، همانند دریایی بیکران، در سکوت فرو میرود و دوباره با قدرت بازمیگردد؛ موجهایی که نه هشدار میدهند و نه اجازه میگیرند؛ صرفاً می آیند، بی اجازه میآیند...
در این مجموعه، ریتم بینام سوگ به تصویر کشیده شده؛ ریتمی که در آن آشوب و سکون، انقباض و انبساط، فقدان و میل به زیستن همزمان وجود دارند.
تصویر گستردهی دریا، لایهی نخست تجربهی سوگ را بازنمایی میکند: سطحی که از دور یکدست و آرام بهنظر میرسد، اما در عمقش نیروهای متراکمی از تردید، هراس، امید و انکار در حال حرکتاند. موجها استعارهای از حرکت رواناند؛ حرکتی که بیرون از ارادهی فرد، در درون او جاری است. سوگ، همچون دریا، تکرارپذیر نیست؛ هر موج، شکل تازهای از زیستن با غیاب است.
در سمت راست، دو قاب کوچکتر وارد این چشمانداز وسیع میشوند؛ قابهایی که به عمد کوچک و محدود هستند. این بخشها به «کارِ سوگ» اشاره دارند - آن بخش کمتر دیدهشدهی سوگ که نه عظمت دارد و نه تماشاییست، اما بخش اصلی فرایند بازسازی روان را شکل میدهد. این قابها لحظهی تماس با واقعیت، با جسم و با عملی کوچک و تکراری را نشان میدهند: حرکتی ساده، که از دل همان ساکتترین لحظات عزاداری برمیخیزد. اینجا، بدن به صحنهی کار تبدیل میشود؛ جایی که فرد از خلال لمس، تکرار، ساختن یا حتی ضربهزدن، آرامآرام روایت تازهای برای ادامه دادن میآفریند.
تفاوت مقیاس میان گستردگی دریا و محدودیت این قابها نشان میدهد که سوگ همیشه در دو سطح همزمان تجربه میشود: سطح بزرگ، تاریک، عمیق و شاید مهارناپذیرِ احساسات؛ و سطح کوچک، کند و جسمانیِ کارهایی که انسان با آنها روز را به شب میرساند. در هیچکدام چیزی قهرمانانه وجود ندارد، اما هر دو ضروریاند. فاصلهی میان این دو سطح همان فاصلهای است که زندگی دوباره در آن امکان پیدا میکند.
سوگ تجربهای منفی یا دردناک نیست؛ نحوهایست برای فهم شکلگیری و بازسازی خویشتن. سوگ مانند امواج، نهتنها تخریب میکند، بلکه امکان ساختن را هم در دل خود دارد. آنچه در این تصویر میبینیم تلاشیست برای بازنمایی اینکه چگونه هجوم موجهای عاطفی با ریتم آهستهی بازسازی در بدن و عمل، تلاقی پیدا میکند؛ و چگونه انسان در همین میانبودگی، میان آشوب و جزئیات آرام زندگی روزمره، دوباره با جهان پیوند میخورد. انگار دعوت شدهایم به تجربهی فاصله: فاصله میان موجها، میان قابها، میان فقدان و بازسازی. در این فاصله، لحظههای خاموشی وجود دارد که در آنها سوگ به چیزی قابل لمس، قابل فهم و حتی قابل حمل تبدیل میشود. هنر در اینجا نه برای توضیح سوگ، بلکه برای نگهداشتن آن است؛ برای ساختن ظرفی که بتوان در آن با موجها روبهرو شد، بدون آنکه فروبریزند.
این اثر، در نهایت، جستوجوییست برای یافتن فرمِ قابلنمایشِ غیاب؛ تلاشی برای ترجمهی چیزی که نه پایان دارد و نه نامی قطعی. سوگ در این مجموعه نه روایت است، نه خاطره؛ حرکتیست میان دو تصویر: تصویر درون و تصویر عمل. میان آنچه فرومیریزد و آنچه دوباره ساخته میشود.
مینا توکلی