“Home” is a network of reminiscences, losses, passages, forgettings, and acts of remembrance—a site that functions as memory itself. In this sense, it is never merely a “place,” but an expansive narrative of our situatedness in the world. I selected the images in this series from our family photo album: six photographs from a roll of film my father shot of us one summer day in my grandmother’s yard. This is my birthplace, the point where my first geography of belonging —and my most elemental sense of “home”—took shape. With time, and as we became “Others” even in our own homeland, these images no longer recall us posing in that yard; they have become a kind of map—of a home I love, of a childhood garden, or of an Eden I can remember or imagine. I have re-read the photographs through the structure of carpet-maps: the carpet as a folded memory of the garden, and as a remnant of paradise within the enclosed space of the home. The fragmented image of the “home” I’ve traced is a rethinking of the only place I return to in uncertainty, chaos, and estrangement—the only ‘place’ left to me; now a wavering, invisible map of memory.
«خانه» شبکهای از خاطرات، فقدانها، عبورها، فراموشیها و یادآوریهاست، محملی که بهمثابه حافظه عمل میکند و از این حیث، صرفا «مکان» نیست؛ روایتی گسترده از «جا»ی بودن ما در جهان به شمار میرود. تصاویر این مجموعه را از آلبوم خانوادگیمان انتخاب کردهام: شش عکس از یک حلقه فیلم که پدرم در یکی از روزهای تابستان، در حیاط خانهی مادربزرگم، از ما گرفته است. این مکان، محل تولدم و نقطهایست که نخستین جغرافیای تعلق و اصیلترین معنای «خانه» را برایم رقم میزند. با عبور زمان، و تبدیل شدن ما به «دیگری»، آنهم در زادبوممان، این تصاویر دیگر یادآور ژست گرفتنهایمان در آن حیاط نیست؛ به نوعی نقشه بدل شده است: نقشهی خانهای که دوستش دارم، نقشهی باغ کودکی یا تصویری از عدنی که میتوانم به یاد بیاورم یا تخیل کنم. عکسها را با ارجاع به ساختار فرش و نقشهی قالی بازخوانی کردهام: فرش بهمثابه حافظهی فشردهشدهی باغ، و بازماندهای از بهشت در فضای بستهی خانه. تصویر تکهپارهای که از «خانه» ترسیم کردهام، بازاندیشی دربارهی تنها مکانی است که در بیثباتی و آشوب و غربت، بهصورت مداوم به آن بازمیگردم؛ تنها «جا»یی که برایم مانده؛ مکانی که حالا نقشهای ناپایدار و نامریٔی از حافظه است.
